Nu we verhuisd zijn naar een grotere woning besloten mijn ouders al mijn speelgoed van vroeger en oude schoolspullen af te geven. Leuk om weer terug te zien. Agenda’s uit mijn schooltijd, volgeschreven met groetjes van vriendinnetjes, hartjes en om onverklaarbare reden besmeurd met stippen van tip-ex. Schriftjes volgeschreven in een priegelig kinderhandschift, de Fisher Price boerderij en Barbies. Die Barbies waren wel even een desillusie. In mijn gedachten waren ze zo mooi, met mooie blonde lokken en prachtige baljurken. In werkelijkheid zien ze er niet meer uit.. smoezelig met haren als touw en die jurken zijn helemaal niet zo mooi. Het mag de pret niet drukken. Het is fijn om deze spulletjes terug te zien.
Dankzij Pinterest vond ik nog meer leuke dingen uit mijn kindertijd terug. Een feest van herkenning! Simpele dingen als geurpennen, Raiders en schelpensnoepjes toveren, ook nu ik de 30 te snel naar mijn zin nader, een glimlach op mijn gezicht. Maar ik vond ook tv-programma’s terug waar ik vroeger graag naar keek:
1. Alfie (Waarom keek ik dat?) 
2. De enige echte Batman en Robin! Oh wat keek ik hier graag naar. 3. Beverly Hills 90210, de originele versie. Ik had er zelfs raamstickers van.. nou vraag ik je, raamstickers? What was I thinking? Maar toegegeven ik vond Brandon en Luke erg leuk. 4. Saved by the bell 5. Full House, duizenden malen herhaald, maar het verveelde me om een of andere reden nooit.
6. Ik liep graag op LA Gears mét lint door de vetergaten en het liefst in pastelkleuren met veel roze. 7. De GAME BOY! Toegegeven ik was er heel blij mee toen ik hem kreeg, maar eigenlijk heb ik er niet meer mee gedaan als Tetris spelen 8. View-master, gewoon leuk. 9. Oké deze spelden had ik dus echt in mijn haar, maar ik geef gewoon lekker de schuld aan mijn moeder. 10. Trollen, tja uh.. wat moet ik daar over zeggen? We spaarden het, net als tutjes en klaparmbandjes.
Conclusie? Ik word oud, maar..
The best is yet to come!
Ik ben benieuwd naar jouw ‘Childhood Memories’!
Ik ben geen klusser, echt niet. Ik ben creatief. Ik hou van tekenen, verven en kliederen, maar niet in mijn huis dus. Verhuizen is natuurlijk erg leuk, maar de periode die er aan vooraf gaat… Ik h.a.a.t. klussen! Schuren staat met stip op 1 (daar krijg je van die vreselijke droge handen van), maar schilderen eindigt ook erg hoog in de lijst met meest-irritante-klusjes. Ik heb welgeteld 1 poging gedaan. Met een emmer witte latex en een verfroller ging ik wel eens even de muur verven.
Ik: “Je ziet wel heel veel strepen he?”
Lief: “Dat trekt wel weg.”
Ik: “Mmm. Ik krijg het niet netjes hoor.”
Lief: “Het moet nog opdrogen.”
Ik: “Mmm.” *Een hoop gesteun en gezucht volgt* “Het ziet er niet uit.”
Lief: “Het moet nog opdrogen Lon.” (Hij begon al lichtelijk geïrriteerd te klinken)
Ik: *zucht* “Maar dit komt nooooit meer goed. Echt niet!” *zucht nu iets harder* “Ik kan dit niet.”
Lief: “Het komt heus goed.” (Wat een geduld heeft hij toch ook)
Ik: “Ik betwijfel het.”
Dit alles heeft 10 minuten geduurd. Toen werd ik uit de kamer gesmeten en ging lief de rest van de muur verven. En nee.. ik deed het niet expres. Nee… echt niet!
Ik kan niet wachten tot ik het huis in mag richten. Twee maanden klussen vind ik meer dan genoeg!
Ik heb een vreemde tic.. ik verzamel, onbewust overigens, sjaals. Jaren geleden begreep ik nooit waarom er mensen waren die binnen zaten met zo’n pashmina om hun nek, of erger nog een Olly (Oililly sjaaltje). Ik begreep er werkelijk waar niks van. Maar ergens in de loop van de tijd ben ik ze fijn gaan vinden. Vaak draag ik zwarte kleding en een sjaal in een vrolijk kleurtje maakt het geheel wat minder ‘zwart’.
Om een of andere manier kan ik nu ook niet zonder zo’n sjaal het huis uit. Ik heb er altijd een bij, altijd! Tijdens onze reis mocht ik er van mezelf uiteraard maar eentje meenemen. En geloof me, hier is een heel proces aan vooraf gegaan, welke is het fijnste? Welke heeft de makkelijkste kleur? Het werd een roze Arafat-sjaal. Goede keuze, kan ik nu achteraf concluderen.
Hoe dan ook, vandaag ben ik aan het opruimen geslagen. Ze lagen namelijk overal. Een zwarte én een lichtpaarse op de achterbank in mijn auto, een blauwe op de bijrijdersstoel, een paarse op een eetkamerstoel, een rode en een roze aan de kapstok, drie over het traprek én augustus of niet, een turquoise-kleurige om mijn nek.
Mijn sjaals worden op een vast plekje in huis opgeborgen (wanneer ze niet rondslingeren), namelijk een grote doorzichtige bak. Deze is, na mijn grote opruimactie, nu dus vol. Na een korte evaluatie weet ik nu hoeveel ik er heb. Ik heb er dus *ahum* 60 *ahum*.
Mijn naam is Lonneke, en ik ben dus verslaafd.
Sommige mensen, met name die van het vrouwelijke geslacht, kunnen uren bellen met een vriendin. Heel gezellig, maar daar zit hem wel een probleem. Ik kan dat namelijk niet, een lang gesprek voeren aan de telefoon.
Begrijp me niet verkeerd, telefoneren kan ik wel, maar dan met name op zakelijk gebied. Een vrolijk riedeltje afdraaien voor het bedrijf waar ik werk is geen enkel probleem. Goed luisteren naar wat iemand aan de andere kant te zeggen heeft, het gaat me allemaal prima af. Op mijn werk dan, want thuis bak ik er niks van.
Wanneer mijn moeder belt vanaf haar vakantieadres om mij in geuren en kleuren te vertellen over de leuke dingen die ze meegemaakt hebben moet ik alle zeilen bijzetten om me op dit gesprek te kunnen concentreren. Het is geen desinteresse, maar het lukt me gewoon niet. Wanneer mijn moeder dan aan het einde van het gesprek vraagt of er iets is voel ik me altijd erg schuldig.
Vriendinnen bel ik dan ook nauwelijks, wederom geen desinteresse, maar tijdens zulke telefoongesprekken dwaal ik zo vaak af met mijn gedachten dat het een beetje vreemd word. Gesprekken voeren doe ik gewoon liever face to face. Ik vind het fijn om iemand aan te kunnen kijken, om emoties van iemands gezicht af te kunnen lezen. Zeg nou zelf samen lachen is toch leuker dan wanneer je beiden alleen in een stille woonkamer zit te lachen?
Het was leuk, het was echt leuk. Hoe nuchter we beiden ook zijn, hoe blasé we er beiden ook tegen aan keken, zo’n trouwdag is echt leuk!
De trouwringen waren net op tijd.. donderdag om 5 over 5 hadden we ze eindelijk in ons bezit! Ze zijn prachtig dus ze waren het wachten zeker waard, maar we hopen dat anderen het niet zo mee hoeven te maken. Beiden hebben we weliswaar een compleet andere ring, maar ik ben toch blij dat ook vriendmanlief voor een ring is gegaan.
Het weer was prachtig! Miezerde het ‘s morgens nog een klein beetje, ‘s middags was het droog. Het zonnetje kwam tevoorschijn en door de prachtige kleuren van de bladeren was alles helemaal perfect. Afgezien van een klein slippertje van de trouwambtenaar (die van ons nichtje een neefje maakte) was het een prima ‘ceremonie’ met veel zenuwen van onze kant. Maar na het ja-woord van ons beiden kon eindelijk het informele gedeelte beginnen!
De gasten waren fijn, de cava lekker evenals de Limburgse vlaai (niemand die de bruidstaart en het aansnijden daarvan miste). De hapjes tijdens de borrel waren enorm lekker (heb ik me laten vertellen, zelf niet geproefd), het diner in het restaurant was heerlijk, de sfeer was ongedwongen en informeel, precies zoals we het ons voorgesteld hadden.
Ja.. ik moet toegeven.. trouwen is best leuk!!
