5 MEI 2010
Ondanks het feit dat Tom onmogelijk een fijne houding kon vinden in de bus gaat de reis voorspoedig en we komen dan ook om 7 uur aan in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam.
We pakken snel een taxi, die ons via een behoorlijke omweg naar het hotel brengt, maar aangezien we beiden kapot zijn hebben we geen zin in discussie. Wanneer de chauffeur me te weinig geld terug ben ik wel wakker genoeg om het volledige bedrag terug te eisen.
We hebben een kamer geboekt in het Phoenix Hotel in ‘the old quarter’ en gelukkig kunnen we gelijk al in onze kamer.
Hanoi: scamcity?
Iets na het middaguur besluiten we om de stad te gaan bekijken. Voordat we het hotel verlaten krijgen we een waarschuwing mee van de hoteleigenaar. We moeten goed opletten waar we iets boeken, want er is zoveel nep. Eigenlijk komt het er op neer dat hij ons verteld dat we niemand kunnen vertrouwen.
Fake..
Hanoi is een drukke stad, met wederom erg veel toeterende auto’s en scooters. We gaan eerst op zoek naar onze agent om de tour naar Halong Bay te bevestigen. We hebben deze alvast geboekt in Hue, omdat we in Hanoi weinig speling hebben wat onze tijd betreft. Dat blijkt een goede keuze te zijn, want in Hanoi stikt het van de oplichters. Wij hebben onze tour bijvoorbeeld geboekt bij Sinh Tourist. Deze zit verspreidt over heel Vietnam en dat is best praktisch. Zij hebben in Hanoi twee kantoren zitten weten we. Echter als je door de straten loopt van Hanoi kom je tientallen kantoren tegen van deze organisatie. Deze zijn dus allemaal fake! Ze kopiëren het logo, de naam etc. Ze misbruiken de goede naam van een andere organisatie en schepen jou waarschijnlijk af met een slechte tour voor veel geld. Ook worden er complete hotels en restaurants gekopieerd. Wanneer je een taxi neemt vanaf het vliegveld naar de stad moet je dan ook goed op je hoede zijn, want de kans is aanwezig dat ze je naar het hotel brengen dat wel dezelfde naam draagt als degene waar jij bij geboekt hebt, maar niet dezelfde is. De kwaliteit is vaak veel minder en op het einde van de rit blijkt vaak dat de prijs niet per kamer is, maar ineens per persoon. Er wordt zoveel gekopieerd in Hanoi dat het echt een beetje treurig is… maar goed met een beetje gezond verstand komt het allemaal goed!
We wandelen op ons gemak door het oude centrum van Hanoi. Hanoi is op een of andere manier een stuk sfeervoller dan Ho Chi Minh City. In tegenstelling tot wat we in HCMC ervaren hebben lijkt deze stad een stuk authentieker.
Ook in Hanoi stikt het van de brommertjes, de stoepen staan er vol mee waardoor iedereen over weg moet lopen. Dat doen we dan ook, ondertussen taxi’s en brommertjes ontwijkend.
Er is van alles te koop in de straten van Hanoi. Wij hebben al voldoende geshopt in Hoi An dus deze keer houden we ons in. Het leuke is dat in de ene straat bijvoorbeeld overal schoenen te krijgen zijn en in een andere straat vindt je bijvoorbeeld alleen spullen om te naaien en borduren.
Na een wandeling door de warme en drukke straten van Hanoi duiken we 69 Bar Restaurant binnen, waar we genieten van een heerlijke (en dan bedoel ik ook echt heerlijk!) groene papaya- en biefsalade.
6 , 7 & 8 MEI 2010
Vandaag worden we al vroeg opgehaald door een minibusje. Onze bagage laten we achter in het hotel. Na onze tocht naar Halong Bay zullen we nog twee nachten in dit hotel verblijven.
Na een rit van 4 uur komen we aan in de haven van Halong Bay. Het is hier een drukte van jewelste! Halong Bay is dan ook een grote toeristische trekpleister. Met een kleine boot worden waar naar de boot gebracht waar de nacht door zullen gaan brengen, de Marguerita Junkie. Aan boord worden we verwelkomd door de crew met en een heerlijk welkoms drankje. We brengen onze spullen naar de cabin, die erg netjes uitziet en gaan dan lunchen.
We zitten samen met twee Australiërs (Brian en Suzan) en twee Zuid-Koreaanse meisjes aan tafel. Het klikt gelijk, al zijn de Koreaanse meisjes niet heel goed in Engels. De lunch is erg uitgebreid en bevat veel verschillende soorten seafood. Terwijl wij lunchen, kletsen en vooral ook veel lachen begint de boot aan de tocht naar Halong Bay.
De omgeving is echt schitterend. We hebben zonnig weer en de zee is prachtig blauw!
Grotten
Na de lunch gaan we voor anker en stappen we over op een kleiner bootje. Het bootje zal ons brengen naar de Amazing Cave. Via een heleboel trappen klimmen we naar boven om daar de grot te betreden. De grot bestaat uit drie verschillende kamers die allemaal kleurrijk verlicht zijn. De grot is vrij groot en we lopen hier dan ook zeker drie kwartier rond.
Kayakken
Na ons bezoekje aan de grotten hebben we tijd om te kayakken. Tom stapt samen met de Zuid-Afrikaanse Joanna in een kayak. Ze bezoeken al kayakend een andere grot en een drijvend dorpje.
Na het kayakavontuur bezoeken we een eilandje. Veel mensen brengen hier al zwemmend en zonnend wat tijd door. Wij beklimmen via een heleboel treden (heerlijk met die hitte) een rots, vanwaar we een wijds uitzicht hebben over Halong Bay.
Na de lange afdaling lopen we via het strand direct de zee in. We genieten van het verkoelende water voor we terug gaan naar het kleine bootje waar we kijken naar een prachtige zonsondergang.
Na het avondeten zijn er twee opties om te doen:
1: Inktvis vissen op de voorkant van de boot of
2: Karaoke
De mensen die ons een beetje kennen weten natuurlijk meteen voor welke optie wij zijn gegaan? Uhm.. precies ja… karaoke. Samen met alle niet-Aziaten verzamelen we ons op de bank. Terwijl wij nog een biertje achteroverslaan om onze angst te overwinnen bijten Brian en Susan de spits af. Zij hebben totaal geen buhne vrees en beginnen gelijk met een liedje en een dansje. Een Spaans stel laat zich ook niet kennen en kiest het ene spaanstalige nummer na het ander uit. Uiteraard kunnen wij ons niet laten kennen en we zorgen dat ook voor the-most-horrible-karaoke-performance-ever.
De avonds eindigt in een waar feestje. De Japanners komen erbij en zingen een liedje. De avond wordt afgesloten door een Vietnamese man die twee Vietnamese liedjes zingt. Hij kan prachtig zingen en iedereen klapt enthousiast mee. Na zijn optreden bedankt hij ons hartelijk dat wij naar zijn land zijn gekomen. Hij houdt zoveel van Vietnam en hoopt dat wij dat na ons bezoekje begrijpen.
De weg terug
De volgende morgen krijgen we redelijk vroeg ons ontbijt. De rest van de morgen hebben we tijd voor ons zelf. We genieten daarom van het prachtige uitzicht. Helaas is Tom ziek wakker geworden en gedurende de morgen wordt het er niet beter op.
Wanneer we aanmeren in de haven van Halong krijgen we nogmaals een uitgebreide lunch geserveerd. Tom krijgt geen hap door zijn keel en besluit op het dek van de boot te gaan zitten terwijl wij lunchen. Na de lunch vertrekken we om terug te gaan naar Hanoi. Na een vier uur durende, voor Tom helse, rit komen we aan in Hanoi. We krijgen onze bagage terug en checken weer in.
Helaas is Tom de volgende dag nog steeds ziek en hierdoor kunnen we Hanoi helaas niet verder verkennen.
9 MEI 2010
Deze morgen moeten we al vroeg op pad. Tom is helaas nog steeds ziek, maar vandaag vliegen we naar Kuala Lumpur. De spullen heb ik de vorige avond al ingepakt dus deze morgen zijn we binnen 20 minuten aangekleed en onderweg naar het vliegveld van Hanoi. Onze chauffeur rijdt als een complete idioot. Dat zegt wat, want de chauffeurs in Azie rijden allemaal vrij gevaarlijk dus we zijn al wat gewend. Hoe dan ook we komen veilig en ruim op tijd aan op het vliegveld.
Op het vliegveld ontmoeten we Brian en Susan nogmaals. Zij vliegen vandaag naar Beijing om daar nog een weekje door te brengen voor ze terug gaan naar Australië.
1 en 2 MEI 2010
We staan al vroeg met onze tassen klaar bij het kantoor van Sinh Tourist. Vandaag nemen we de bus naar Hue. We gooien onze backpacks onderin de bus en zoeken snel ons plekje op. Het is een slaapbus dus we hebben stoelen die helemaal plat kunnen. We zitten op zich niet slecht, al heeft Tom wat weinig beenruimte (wij westerlingen zijn nu eenmaal veel groter als de gemiddelde Aziaat).
Rond een uur of 12 komen we aan in Hue. Wanneer we uit de bus stappen worden we belaagd door mensen die ons transport of een hotelkamer willen verkopen. We wimpelen ze af en regelen wat verder op een meter-taxi om ons naar het hotel te brengen. We hebben van te voren al een slaapplek geregeld, omdat 30 april en 1 mei feestdagen zijn en veel Vietnamezen dus vrij zijn. Ons hotel ligt iets buiten het centrum van Hue.
De volgende dag maken we gebruik van het gratis wi-fi dat het hotel ons biedt om zo de reisverslagen bij te werken.
3 & 4 MEI 2010
Vandaag gaan we Hue verder verkennen. Hue is de oude keizerlijk hoofdstad van de Nguyen keizers. In Hue vindt je pagode’s, mausoleums en tempels, de historie voor het ontstaan van communistisch Vietnam. Overigens zijn geen van de gebouwen ouder dan 150 jaar en helaas zijn veel van de gebouwen in verval geraakt door oorlog en politiek.
Vietnam heeft nooit veel aandacht besteed aan het onderhoud, omdat deze plaatsen politiek incorrect waren. De laatste jaren heeft Vietnam wel ingezien dat juist dit soort plaatsten interessant zijn voor toeristen en simpelweg dus ook veel geld in het laatje brengen. Op veel plaatsen in Vietnam zijn ze dan ook aan het restaureren (of zelfs herbouwen).
Hue ligt aan de ‘Perfume river’. De rivier dankt zijn naam aan het feit dat waar de rivier ontstaat er veel bloemen te vinden zijn.
Tomb of Khai Dinh
We bezoeken eerst de Tomb of Khai Dinh dat iets buiten het centrum van Hue ligt. Kai Dinh was keizer van 1916 tot 1925 en werd door de jongen nationalistische Vietnamezen vooral gezien als marionet van de Fransen. Deze keizer was daardoor niet heel geliefd onder de Vietnamese bevolking.
Het bouwen van het mausoleum heeft 11 jaar geduurd, van 1920 tot 1931 en combineert meerdere bouwstijlen (Europees en Vietnamees).
Minh Mang Tomb
De tweede mausoleum die we bezoeken is de Minh Mang Tomb. Dit complex is in tegenstelling tot de Tomb of Khai Dinh in Vietnamese stijl gebouwd. Het mausoleum ligt in een prachtige tuin en beslaat een redelijk groot gebied.
Minh Mang was keizer van 1820 tot 1840. Het mausoleum is gebouwd in de periode 1841 tot 1843 door Thieu Tri.
De bus stopt ook nog voor een derde mausoleum. Volgens de gids lijkt deze erg op het eerste mausoleum dat we bezocht hebben. Om deze reden en het feit dat ze overal best veel entreegeld vragen slaan veel mensen deze bezienswaardigheid over. Zo ook wij. We besluiten onze tijd door te brengen met een koud drankje. We ontmoeten vier Australiers waar we samen een biertje mee drinken.
Wierrook & Vietnamese hoeden
Een trip is geen trip in Azië als je niet ergens bij een winkeltje afgezet wordt. Onder het mom van ‘kijken hoe ze wierrook maken’ stoppen we langs de weg. We kijken welgeteld 10 seconden rond en gaan dan snel weer in de koele bus zitten.
Citadel
Na de lunch bezoeken we het Citadel van Hue. Het oude centrum van Hue ligt achter een grote stadsmuur. Er zijn drie stadsmuren om het Citadel heen gebouwd. Helaas is het citadel in slechte staat, waardoor het moeilijk is om een beeld te vormen van hoe de mensen hier geleefd hebben. Gelukkig zijn er nog wel beelden van hoe het geweest moet zijn.
Thien Mu Pagoda
Na het Citadel bezoeken we de oude Thien Mu Pagoda. Deze pagode ligt op een schitterende lokatie op een heuvel aan de Perfume river. Thien Mu Pagoda is in 1601 gebouwd door Nguyen Hoang. Gedurende de eeuwen daarna is de pagode verschillende malen vernield en herbouwd. De grote 21 meter hoge toren, Thap Phuoc Duyen, is gebouwd tijdens het bewind van keizer Thieu Tri in 1844.
Vanuit de Pagode lopen we naar onze dragon boat. Met de dragon boat varen we over de perfume river, naar het stadscentrum.
De volgende dag slapen we uit, doen we wat boodschappen en kijken we een filmpje. Om 5 uur ’s middags vertrekken we met de nachtbus naar Hanoi. Helaas heeft Tom een plek toegewezen waar hij niet inpast. Wanneer hij vraagt aan de mensen van Singh Tourist of er een oplossing is wordt hij compleet genegeerd. Voor een beetje service hoef je bij deze organisatie niet aan te kloppen. Aangezien de rit zo’n 14 uur duurt is dit natuurlijk een flinke tegenvaller.
24 APRIL 2010
Na een rustig ontbijtje checken we om 12 uur uit. We regelen een taxi om ons naar de luchthaven te brengen. De taxi zet ons af bij de internationale vertrekhal waar mijn ouders alvast hun bagage inchecken.
Samen lopen we dan naar de vertrekhal voor de nationale vluchten die in een gebouw vlakbij zit. Ook wij kunnen al inhecken. Met z’n vieren lunchen we in de internationale vertrekhal voor we weer afscheid moeten nemen. Ditmaal nemen we voor kortere tijd afscheid, per slot van rekening zien we elkaar over 6 weken alweer.
Wanneer Tom en ik naar onze gate lopen beseffen we dan ook dat de tijd vliegt! We zijn al ver over helft van onze reis en realiseren ons steeds meer dat het einde van onze mooie trip in zicht komt.
Na een voorspoedige vlucht komen we tegen de avond aan in Danang vanuit waar we direct verder reizen naar Hoi An.
25, 26 & 27 APRIL 2010
Ons hotel ligt net iets buiten het centrum van Hoi An. We hebben een leuke kamer in een hotel met geweldige medewerksters bij de receptie.
Hoi An is een kuststad die centraal in Vienam ligt. Hoi An was vroeger een belangrijke handelsstad en heeft nu ongeveer 25.000 inwoners.In 1999 is het oude Centrum van Hoi An opgenomen op de werelderfgoed lijst van Unesco. In de stad zijn duidelijke de invloeden van de lokale bewoners en van de buitenlanders goed zichtbaar. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden in Hoi An is de Japanse Brug.
Lampionnen
Naast al zijn kleermakers staat Hoi An ook bekend om de mooie lampionnen. Deze worden hier volop gemaakt en ’s avonds zijn de straten van de oude stad ermee versierd. Dit geeft Hoi An ’s avonds een fantastische en sfeervolle uitstraling.
Tailormade
Hoi An staat voornamelijk bekend om zijn kleermakers. Er zijn meer dan 200 te vinden in de straten van Hoi An. Je kunt hier werkelijkwaar alles laten maken tegen redelijk lage prijzen. Neem een plaatje mee uit een tijdschrift en ze maken het voor je na. Een waar shoppingparadijs!
Tom had al van te voren besloten in Hoi An kostuums te laten maken. Nu zijn er in Hoi An zoveel kleermakers dat het vrij moeilijk is om een keuze te maken. Hoe dan ook, uiteindelijk eindigden we bij een kleermaker vlakbij het hotel. Aangezien we er beiden vrij weinig verstand van hebben besluiten we de gok maar te wagen.
Wanneer we binnenkomen stormen er gelijk twee verkopers op ons af. Er worden laptops en dikke catalogussen bijgehaald waar we uit kunnen kiezen. Nadat we het een en ander uitgekozen hebben en over de prijs hebben gesproken mogen we de stoffen uit gaan kiezen. Iets wat met name voor de kostuums voor Tom best lastig is. Er is veel keuze, maar omdat je het kledingstuk nog niet kan passen in die kleur is het best een gok.
Na het uitkiezen van de stoffen worden we helemaal opgemeten. We maken een afspraak voor de volgende dag om de kleding voor het eerst te passen.
Na dit kleding avontuur worden we een schoenenwinkel binnen geloods. Ook voor handgemaakte schoenen kun je prima terecht in Hoi An. We krijgen een heleboel foto’s te zien van allerlei schoenen en laarzen. Beiden kiezen we twee paar uit. Alles wordt opgemeten en ook hier kunnen we de volgende dag al komen passen.
Vol spanning gaan we de volgende dag alles passen. Het laten maken van kleding en schoenen is in Hoi An niet duur, maar al met al gaat het toch om een hoop geld. De kledingstukken zien er gelukkig al erg goed uit. De broeken die ze voor me gekopieerd hebben van een broek die ik bij me had zijn gelijk al helemaal goed. Aan de shirtjes en de kostuums moet nog wel wat gesleuteld worden. We worden uitgenodigd voor een tweede pasronde de volgende dag.
We besluiten het oude centrum van Hoi An verder te gaan verkennen. Het fijne aan Hoi An is dat er geen scooters mogen rijden in het oude centrum. Hierdoor is Hoi An een prettige plaats om te zijn. Het plaatsje ademt, met name ’s avonds met al zijn lampionnen, veel sfeer en rust uit.
De volgende morgen gaan we op pad voor de tweede pasronde. Mijn kleding blijkt helemaal in orde te zijn. Aan de kostuums van Tom moeten nog een paar zaken aangepast worden. Deze laatste zaken worden vandaag nog gedaan door de kleermaker en dan kunnen we alle kledingstukken de volgende dag komen ophalen.
28 april 2010
Vandaag gaan we onze kleding en schoenen voor de laatse keer passen en controleren. De kleding is naar wens. Na het betalen van het resterende bedrag mogen we de kleding meenemen en de komende tijd mogen we de volgende extra spullen in onze backpacks meeslepen:
- 1 bruin kostuum (Colbert + pantalon)
- 1 antraciet kostuum (Colbert + pantalon)
- 1 extra pantalon bruin
- 1 extra pantalon antraciet
- 2 overhemden
- 1 korte broek
- 3 zwarte 7/8 linnen broeken
- 2 overslagtruitjes met Vietnamese kraag
- 1 zijden Vietnamese blouse
- 2 paar laarzen
- 2 paar schoenen
Overigens is Hoi An niet vriendelijk voor onze portemonnees. Er is hier zo veel leuk spul te krijgen dat we hier een hoop cadeautjes inslaan.
29 APRIL 2010
Vandaag willen we het een en ander regelen via internet voor het vervolg van onze reis. Helaas blijkt het vandaag weer een dag zonder electra te worden. In het droge warme seizoen hebben ze in Vietnam te weinig elektriciteit door de lage waterstand. De overheid sluit om die reden een aantal dagen in de week een bepaalde wijk af van elektriciteit. Veel hotels en restaurants hebben een generator om dit op te vangen, maar er zijn uiteraard ook veel woningen/winkels/restaurantjes die dit niet kunnen betalen en die zich dus enkele dagen per week moeten redden zonder electra.
’s Middags eten we bij een klein restaurantje in de straat. Ook zij hebben geen electra, maar ze krijgen het toch voor elkaar om voor een ijskoude cola te zorgen en heerlijk eten. De serveerster hoort ons uit over Nederland. Ze verteld dat zij 7 dagen per week werkt. Ze werkt de ene dag 10 uur per dag en de andere 8 uur per dag. Vakantie heeft ze niet. Wanneer we weggaan beloven we haar vanavond terug te komen.
’s Avonds hebben we nog steeds geen electra en bij het restaurantje waar we wilde gaan eten is het dan ook pikdonker. We besluiten naar het oude centrum te lopen. Zij hebben wel electriciteit. We besluiten wat te eten bij restaurant ‘Morning Glory’, maar nadat we besteld hebben zitten we ook daar in het donker. Voor we er erg in hebben lopen er zo’n 10 medewerkers rond met kaarsen die ze her en der wegzetten. Het werd al snel erg sfeervol!
30 APRIL 2010
Om 8 uur worden we opgepikt, vandaag gaan we ‘My Son’ bezoeken. My Son is een oud tempelcomplex en de Vietnamezen verglijken het zelf met Angkor Wat (wat heel, heel erg overtrokken is). My Son is gebouwd tussen de 4e en 12e eeuw. Het Hindoestaanse tempelcomplex bestond uit meer dan 79 gebouwen. Momenteel is er helaas niet veel meer over van deze tempel. Wat er nog staat zijn ruïnes en verwend dat we zijn met het zien van Angkor Wat, Borobodur en Prambanan maakt My Son helaas weinig indruk op ons.
We hebben behoorlijk wat tijd om deze tempel te bekijken (tijd die je dus echt niet nodig hebt). We eindigen daarom al vrij snel in een soort restaurantje waar we een koud drankje drinken. Gelukkig ontmoeten we een Engels stel waarmee we reisverhalen en -ervaringen uitwisselen. Overigens hebben we gedurende onze reis vrij veel Engelsen ontmoet die via hun werkgever de mogelijkheid krijgen om er een jaar tussenuit te gaan tegen betaling van ongeveer 5 á 7% van het salaris. Dit vanwege de economische crisis. Op deze manier hoeven ze medewerkers niet te ontslaan, maar brengen ze de kosten wel gedurende een jaar omlaag. Voor de Engelsen die we ontmoeten een prettige mogelijkheid om hun droom te verwezenlijken en tegelijkertijd wat zekerheid te hebben als ze terug komen.
20 APRIL 2010
Vandaag bezoeken we het War Remnants Museum. Ook Vietnam heeft helaas een verdrietig oorlogsverleden. Het War Remnants Museum laat de verschrikkingen zien gedurende de Vietnam oorlog (voor de Vietnamezen: de Amerikaanse oorlog). Het museum is geopend in 1975 en heette toen nog ‘The House for Displaying War Crimes of American Imperialism and the Puppet Government (of South Vietnam)’.
In het museum zijn veel foto’s te vinden van de verschrikkingen tijdens, maar ook na de oorlog. Een foto die veel indruk op ons maakt is een foto van een Amerikaanse soldaat die de resten van een Vietnamese man vasthoud aan zijn jas. Je ziet nog duidelijk het gezicht van de man, maar van de rest van zijn lichaam is niet veel over. Het schijnt dat voorheen het onderschrift van deze foto was dat de Amerikaan lachend de resten van een Vietnamese man vasthoud. Dat onderschrift is inmiddels veranderd. De Amerikaanse soldaat ziet er dan ook niet uit alsof hij lacht.
Agent Orange
Ook zijn er veel foto’s te vinden van de slachtoffers van ‘Agent Orange’. Agent Orange is de codenaam voor het ontbladeringsmiddel dat de Amerikanen in de Vietnamoorlog veelvuldig gebruikten. Agent Orange veroorzaakt verschillende ziekten, waaronder: chlooracne, ziekte van Hodgkin, verschillende soorten kanker in de luchtwegen, prostaatkanker, disfunctioneren van het perifere zenuwstelsel. Door het gebruik van Agent Orange door de Amerikanen werden er in Vietnam duizenden kinderen met een open rug en andere misvormingen aan de ruggengraat geboren. Ook deze foto’s van verminkte mensen maken veel indruk op ons.
Napalm
Verderop in het museum hangen ook foto’s van mensen die getroffen zijn door napalm. Napalm is een benzine waaraan een mengsel van naftenaat en palmitaat is toegevoegd. Op deze manier blijft het beter kleven als de brandende spetters ergens tegenaan vliegen. Napalm veroorzaakt ernstige brandwonden bij mensen en dieren. De foto waarmee Nick Ut de Pulitzer Prijs mee won is hier ook tentoongesteld. Op de foto zie je Phan Thi Kim Phuc die schreeuwend uit haar dorp wegrend nadat deze met Napalm is gebombardeerd.
Op de tweede verdieping vinden we onder andere foto’s van protesten die wereldwijd gevoerd zijn tegen de Vietnamoorlog.
Buiten het museum staan diverse helikopters, tanks etc. van Amerikaanse oorsprong. Ook zijn buiten de zogenaamde ‘tijgerkooien’ te vinden. Hierin hield Zuid-Vietnam politieke gevangenen vast.
21, 22 & 23 APRIL 2010
Al vroeg lopen we naar het busstation vanwaar onze bus richting Dalat zal vertrekken. De bus blijkt allesbehalve vol te zitten waardoor we allemaal comfortabel kunnen zitten. De rit duurt best lang en aan het einde van de middag komen we aan in een regenachtig Dalat.
Dalat is een bergstadje in Vietnam. Veel toeristen en expats uit Ho Chi Minh City zoeken hier hun verkoeling op vanuit de warme steden. De temperatuur bevalt ons prima, het is er heerlijk koel.
Datala Waterfall
De volgende morgen staan we op tijd klaar voor de rondrit die we vandaag gaan doen. We nemen plaats in een busje vol Vietnamezen en gaan op pad naar de eerste bezienswaardigheid: de Datala waterval. Deze waterval blijkt een groot circus te zijn. Zo kun je er olifant rijden, struijsvogel rijden, boogschieten, blikken gooien en met vele verschillende personages op de foto. Oh ja we hebben ook nog een waterval gezien, die overigens niet het vernoemen waard is.
Prenn Waterfall
Na deze eerste waterval reizen we af naar de tweede waterval. Om deze waterval te kunnen bezichtigen moet je aardig wat trappen afdalen om zo aan de voet van de waterval te komen, maar je kunt ook naar beneden via een soort rodelbaan. Wij kiezen uiteraard voor de rodelbaan. Snel zoeven we naar beneden. Aan het einde van de rodelbaan ligt een prachtige waterval genaamd: Prenn Waterfall.
Truc Lam zen monastery & Bao Dai’s Summer Palace
Na deze waterval zijn we naar een klooster (Truc Lam zen monastery) geweest en hebben we Bao Dai’s Summer Palace bezocht. In dit paleis bracht de laatste koning van Vietnam de zomers door met zijn gezin.
Na de lunch begint het flink te regenen waardoor het middagprogramma in het water valt. Niemand heeft echt behoefte om door de ‘flowergarden’ te lopen of een kijkje te nemen in de ‘Valley of love’. Dus in plaats daarvan worden we gedumpt in een winkeltje waar ze gedroogd fruit en dergelijk verkopen. We mogen proeven en de verkoopsters doen hun best iets aan onze groep te slijten. Helaas voor hen houden wij a) niet van gedroogd fruit en b) niet van opdringerige verkopers.
Na deze noodstop bezoeken we ook nog een museum over borduren. Hier zijn prachtige schilderijen te vinden die geborduurd zijn. Wat een werk moet daar in hebben gezeten!
Aan het einde van de dag worden we afgezet bij de markt van Dalat. Hier is van alles te vinden op het gebied van eten, kleding etc.
De volgende morgen vertrekt de bus uit Dalat weer naar Ho Chi Minh City. Ditmaal geen grote bus, maar een kleintje. Deze bus zit helaas wel helemaal propvol waardoor we geen van allen echt comfortabel zitten. Aan het einde van de middag arriveren we weer in Ho Chi Minh City.
We bezoeken nogmaals de Ben Thanh Market.
