31 MAART 2010
Na wederom een heerlijk ontbijt (ja we hebben het niet slecht hier) regelen we een scootertje. We willen graag wat meer van Ubud en de omgeving zien en een scooter is daar een mooie manier voor.

Ons ritje vandaag heeft ook een specifiek doel. Toen wij eerder Ubud bezochten ontdekten we al dat er veel kunst te krijgen is voor een betaalbare prijs. We willen vandaag dus op zoek gaan naar een mooi schilderij. Ubud zit vol met kunstenaars en er is dan ook volop kunst te vinden. We rijden wat rond en komen als snel in een straat terecht met veel kunstgalerijen net buiten het centrum.

We scooteren wat rond en stoppen regelmatig in een galerij om het een en ander te bekijken. Er is zoveel moois te krijgen! Wanneer we een mooi schilderij naar onze smaak zien vragen we naar de prijs. Deze is zo schrikbarend laag dat we al snel besluiten dat we op zoek gaan naar twee schilderijen!

Gevonden!
Niet veel later komen we een schilderij tegen die we graag willen hebben. De vraagprijs is erg laag, maar toch slaan we aan het onderhandelen. We krijgen nog eens de helf van de prijs af. De dames van de kunstgalerij behandelen het schilderij met veel zorg. Ze halen het schilderij voorzichtig van de lijst en rollen het netjes voor ons op. Vervolgens gaan er een aantal lagen papier en tape ter bescherming om heen en maken ze een handvat voor ons. Op deze manier kunnen wij het schilderij goed vervoeren en in Nederland weer op laten spannen. We kunnen het schilderij volgens de verkoopster zeker een jaar opgerold houden, maar dat gaan we uiteraard niet doen!

Budi’s Warung
Na onze aankoop besluiten we om eerst het schilderij terug te brengen naar onze kamer. De laatste dagen heeft het elke keer geregend ’s middags en we willen geen risico lopen. We besluiten gelijk in Ubud te lunchen bij Budi’s Warung. Een fantastisch eettentje die gerund wordt door een Balinese familie. Je kunt er heerlijk eten en dat voor ongeveer een derde van wat je aan de hoofdstraat betaald! En het mooiste van alles is dat je er bedient wordt door een enorm schattig (sorry geen andere bewoording voor) tienjarig meisje.

We vervolgen de jacht..
Na de lunch springen we (heel behendig inmiddels) weer op onze scooter voor onze jacht naar een tweede schilderij. Laat in de middag lopen we tegen het tweede schilderij aan. Deze is een stuk groter, maar ook hier is de prijs wederom erg laag. Na wat onderhandelen krijgen we het schilderij voor een spotprijs mee.

Inmiddels hebben donkere wolken zich boven ons samengepakt. We springen snel weer op de scooter en rijden met een flinke vaart terug naar het centrum van Ubud. Net wanneer de regen losbarst kan ik met het schilderij onder het afdakje van Sania’s House springen. We hebben het gered!

Ik reis Indonesië | Laat een reactie achter

Tweet Article

30 MAART 2010
Vandaag gaan we een fietsen! Om 8 uur worden we op gehaald bij Sania’s Bungalows door Jering van Bali Budaya Tours (Bali Eco). Samen met het Amerikaanse stel Joshua & Marie , het Zweedse stel Christaan & Anna en de Zweedse Sven worden we richting Mount Batur gebracht. Hier krijgen we een heerlijk ontbijt (banana pancakes: so good!). We hebben vanaf onze ontbijt locatie (op 1000 meter hoogte) een prachtig uitzicht over Lake Batur en over de Mount Batur (1800m).

Kopi Luwak
Na het ontbijt bezoeken we eerst een koffieplantage waar de kostbare Luwak koffie gemaakt wordt. De Luwak koffie wordt gemaakt van speciale koffiebonen. De Luwak is een civetkat die koffievruchten eet en vervolgens de koffiebonen uitpoept. Vervolgens wordt er van die koffiebonen koffie gemaakt. (Meer info?

Ook wordt er Arabica, Robusta en Ginseng koffie gemaakt. We krijgen van Jerin uitgebreid uitleg over allerlei planten en fruitsoorten: cacao, ginseng, gember, kaneel, passievruchten.

Wanneer we op ons gemak in de tuin rond hebben gekeken krijgen verschillende soorten koffie en thee te proeven: Ginseng koffie, gember thee, limoengras thee, hot cocao en bali (female) koffie. Vooral de Ginseng koffie valt bij ons erg goed in de smaak.

I want to ride my bycicle!
We worden afgezet langs de weg en kunnen daar een helm en een fiets uitzoeken. Niet veel later zijn we eindelijk onderweg met de fiets. De eerste stop die we onderweg maken is bij een Balinese familie. We mogen rondkijken in het huis. Jering legt uit dat een hele familie op het terrein woont. Ouders met hun zonen en hun gezinnen. Dochters gaan wanneer ze trouwen bij hun schoonfamilie wonen. De jongste zoon blijft altijd thuis wonen met zijn gezin, hij wordt geacht voor zijn ouders te zorgen als ze ouder worden. In ruil daarvoor erft hij het huis en land.

Rabiës
Wanneer we verder het terrein op lopen stuiten we op een hond met stuiptrekkingen. Aangezien we allemaal weten dat er op Balie grote problemen zijn met rabiës blijven we allemaal op een afstandje kijken. Al snel komen we erachter dat de hond aan het doodgaan is. Op last van de regering worden alle zwerfhonden afgemaakt. Helaas gebeurt dit met gif, zodat de honden (ons inziens) erg lijden. Een paar maanden geleden nog zijn er volgens Jering 55 mensen besmet geraakt met rabiës waarvan er uiteindelijk 22 zijn overleden.

De mensen in Bali willen graag een oplossing voor dit probleem en die is er ook: de honden kunnen ingeënt worden. Helaas blijft er zo’n 75% van het geld wat daarvoor bestemd is aan de strijkstok hangen. Er wordt gekozen voor een goedkopere inenting die maar 3 maanden werkt. Geen constructieve oplossing dus. Gezien het feit dat elk Balinees gezin een hond heeft en de dieren niet gecastreerd worden zullen er altijd veel zwerfhonden zijn en zonder oplossing dus ook rabiës.

Politieagent worden?
Volgens Jering is er maar een regel in het verkeer op bali: no rule! Je mag zo hard rijden als je wilt, gordels niet nodig, drinken mag ook best en telefoneren doen ze allemaal. Officieel moet je 17 zijn om te mogen rijden met een brommer, maar aangezien er in de dorpen geen politie is rijden er ook gerust 12-jarigen rond. Je rijbewijs hoef je hier niet te behalen door middel van een test, nee je gaat naar het politiebureau, zij maken een foto, jij geeft geld en klaar is je rijbewijs!

Overigens moet je om politieagent te worden in Indonesië betalen (aldus Jering). Een flink bedrag zelfs. Wanneer wij vragen aan Jering waarom iemand in hemelsnaam wil betalen om agent te worden zegt hij dat het investering is. Via corruptie kunnen ze daarna veel geld verdienen.

Rijstvelden
We stoppen te midden van prachtige rijstvelden en maken hier een korte wandeling. Normale rijst heeft ongeveer 100 dagen nodig voor het geoogst kan worden. Andere soorten zoals bijvoorbeeld kleefrijst kunnen minder vaak geoogst worden, zo’n twee keer per jaar.

Hanengevechten
Onderweg komen we veel manden tegen met daarin een haan. Deze blijken te zijn voor hanengevechten. Wanneer we op onze weg terug zijn komen we een hanengevecht tegen. Met gemengde gevoelens nemen we een kijkje, maar wat we zien stemt ons alles behalve vrolijk.

Ik zie een meneer op de grond zitten die een haan zit te plukken. Jering legt uit dat die haan verloren heeft in het gevecht. Wanneer ik zie dat de haan nog blijkt te leven vindt ik het niet zo prettig om te zien hoe ze er mee omgaan. Ik vraag Jering dan ook waarom ze het beestje levend plukken in plaats van eerst te doden. Jering geeft aan dat de eigenaar de haan waarschijnlijk thuis pas wil doden vanwege het verse bloed.

Ze zijn nog steeds bezig met de voorbereiding van het volgende gevecht en samen met Anna kijk ik toe hoe ze scherpe messen aan de hanen binden. Dit zal er tijdens het gevecht voor zorgen dat ze de andere haan goed verwonden. Anna en ik zien het even aan en zijn dan duidelijk; wij hoeven dit niet te zien! We lopen met z’n tweeën terug naar de fietsen en binnen vijf minuten volgt de rest.

Na 25 kilometer fietsen komen we op het eindpunt aan. Vanaf hier worden we met het busje naar het restaurant gebracht. Ook kun je er voor kiezen om de laatste tien kilometer te fietsen, maar dan kom je veel steile stukken tegen. De twee Zweedse mannen en Tom gaan voor de laatste keuze terwijl ik met Anna, Joshua en Marie naar het restuarant ga.

Smoked duck & chicken
Terwijl wij in het restaurant alvast genieten van een Bintang fietsen de drie mannen een flink stuk omhoog! Wanneer zij uiteindelijk moe en bezweet aankomen kunnen we gaan genieten van het heerlijk eten wat voor ons klaar staat. De specialiteiten zijn de smoked duck en de smoked chicken. Het moet gezegd worden, het eten smaakt heerlijk!

Terwijl wij genieten van het eten en gezellig kletsen barst er een enorme regenbui los. Wat een geluk hebben we gehad dat deze regen niet gevallen is tijdens onze fietstocht!

Rond een uur of 4 worden we afgezet bij Sania’s Bungalows. We hebben zo genoten van deze dag. De gids was erg goed en vreselijk grappig! Het eten en drinken was goed verzorgd. De fietstocht zelf was easy, 90% downhill, maar erg leuk om te doen. Dus hierbij een beetje reclame: boek je fietstocht bij Bali Budaya Tours (Bali Eco)!!

Regen en onweer
Rond een uur of half 6 begint het weer hard te regen en te onweren. De perfecte gelegenheid om de reisverslagen af te maken, foto’s te backuppen en de mail binnen te halen!

Ik reis Indonesië | 1 bericht

Tweet Article

22 MAART 2010 tm 26 MAART 2010
Na een mooie dag doorgebracht te hebben bij de Borobodur en de Prambanan vliegen we ’s avonds naar Denpasar met Lion Air.

Rond een uur of 11 ’s avonds landen we in Denpasar na een onrustige vlucht. We nemen een taxi richting Kuta om daar de nacht door te brengen in Apinn. We krijgen helaas niks van de prijs af waardoor de prijs/kwaliteit niet helemaal in orde is, maar we zijn moe en besluiten de volgende dag wel verder te zoeken naar een betere locatie.

Na een goede nachtrust en een lekker ontbijtje gaan we op zoek naar een nieuwe slaapplek. Deze vinden we relatief snel in Fat Yogi Cottages. Hier vinden we een mooie grote kamer, gratis wi-fi en een prachtig zwembad en het is nog goedkoper dan Apinn ook.

‘s Middags lopen we door de Jl Legian, een van de bekende (en drukke) winkelstraten in Kuta. We bezoeken het monument ter ere van de slachtoffers die zijn gevallen bij de bomaanslag in de Sariclub.

We hebben besloten om iets langer in Kuta te blijven, niet omdat het zo’n fantastische plaats is, maar omdat we gratis wi-fi hebben, een goede kamer en we tijd zat hebben. Kuta is nu eenmaal niet bepaald een authentieke Balinese plaats, om eerlijk te zijn is het meer te vergelijken met een Spaanse badplaats. Veel winkels, restaurantjes en veel halfnaakte Australiërs bepalen hier het straatbeeld.

27 MAART 2010
Een van de fijne dingen in Azië is dat je makkelijk een chauffeur kunt vinden. Zeker in Kuta stikt het van de mensen die zich aanbieden als chauffeur. Gisteren hebben we iemand gevonden die ons voor een prima prijs naar twee tempels wil brengen en vervolgens naar Ubud.

Pura Tanah Lot
De eerste tempel die we bezoeken is Pura Tanah Lot. Pura Tanah Lot is een Balinese tempel aan de westkust van Bali. De tempel ligt in zee boven op een rots. Bij laag water is de tempel te bereiken over een zanddam (weliswaar met natte voeten). De toegang is echter beperkt tot de eerste vijf meter van het mini eilandje. Hier vind je een soort grot met een magische bron. Er komt zoet water uit deze bron.

Terwijl we rondlopen op het strand bij de tempel worden we door een aantal giechelende meiden aangesproken. Ze willen graag met ons op de foto. Met onze grootste glimlach gaan we met alle meiden op de foto. Met elk fototoestel moet minstens één foto gemaakt worden.

Wanneer we Tanah lot bekeken en gefotografeerd hebben verkennen we de rest van het terrein. Er zijn hier nog veel meer tempels te vinden. We komen een oude Indonesische man tegen die met handen en voeten gebaard dat hij met ons op de foto wil. We maken wat foto’s en laten deze aan de man zien. De oude man glimlacht breed als hij zijn gezicht terug ziet op de foto’s.

Pura Taman Ayun
Nadat we langs de toeristenkraampjes zijn gewandeld zoeken we onze chauffeur weer op om onze rit richting de volgende tempel te vervolgen. Pura Taman Ayun is een tempel bij Mengwi. Pura Taman Ayun is gebouwd in 1634 en is gelegen in een watertuin met aan drie zijden een gracht met prachtige grote lotusbloemen.

Back in Ubud!
Nadat we beiden tempels gezien hebben rijden we door naar Ubud. In juli 2009 waren we hier nog en beiden hebben we veel zin om terug te gaan naar deze sfeervolle plaats.

In Ubud zoeken we niet lang naar een slaapplek. We hebben besloten een nacht door te brengen in Adi Cottages en besluiten later op de middag te gaan zoeken naar een slaapplek voor de volgende nachten in Ubud.

28 en 29 MAART 2010
We slapen vandaag lekker uit en genieten van het ontbijt bij Adi Cottages. Gisteren hebben we al een nieuwe plek gezocht waar we de komende nachten door willen gaan brengen. Adi Cottages is een prima plekje, maar ook behoorlijk boven ons budget.

Rond een uur of 12 lopen we met onze backpacks naar Sania’s Bungalows. Dit is een homestay, dit betekend dat je overnacht op het terrein van een familie. Uiteraard wonen zij hier ook en wanneer je het terrein oploopt kom je dan ook door hun ‘huiskamer’. We hebben hier een mooie grote en schone kamer gevonden met een gigantisch balkon! We kijken uit over een mooi zwembad.

Na de lunch lopen we rond door Ubud en bezichtige we Ubud Palace. We kopen hier ook tickets voor de dansvoorstelling die avond.

Balinees dansen
Rond half 8 bezoeken we een Balinese dansvoorstelling in Ubud Palace. We krijgen een aantal schitterende dansvoorstellingen te zien. De balinese dansstijl is mooi en indrukwekkend. Deze stijl is vooral bekend omdat de danseressen veel met hun ogen bewegen en hun handen draaien.

De volgende dag genieten we van een heerlijk ontbijt, bestaande uit een banana pancake en versfruit. Na het ontbijt bezoeken we diverse winkels en een aantal kunstgalerijen in het centrum van Ubud. Tevens besluiten we om een fietstour te boeken voor de volgende dag.

Ik reis Indonesië | 4 Berichten

Tweet Article

19 & 20 MAART 2010
Na een korte vlucht arriveren we om 7 uur ’s ochtends op Adisucipto International Airport in Yogyakarta. Yogyakarta is de stad die bekend staat om zijn Javaanse kunst en uiteraard omdat je vanuit hier goed de Borobodur kunt bezoeken.

Op de airport regelen we een taxi richting het centrum. Tijdens de rit naar onze bestemming merken we al snel dat deze stad een stuk rustiger aandoet als andere steden in Indonesië. Hier ontbreken sowieso de gemotoriseerde becaks. In Yogyakarta werken ze nog met fietsen. De straten staan er vol mee! Binnen korte tijd arriveren we in de wijk Sosrowijayan, hier bevind zich de bekende winkelstraat: Jalan Malioboro. We willen graag overnachten in Bladok Losmen aan de Jl Sosrowijayan, maar helaas is deze vol. We spreken af dat ze onze naam noteren en dat wij de volgende dag terugkomen om te kijken of er een plaatsje is. Voor deze nacht vinden we een slaapplekje in Hotel Gloria Amanda. De kamer is niet echt naar onze zin en ze vragen eigenlijk ook nog te veel, maar we zijn kapot van de lange reis en willen alleen maar relaxen eigenlijk.

De nacht in Hotel Gloria Amanda is een ramp. Een en al herrie. De hele nacht door zijn er mensen aan het roepen en rondlopen. We doen geen oog dicht.

Bladok Losmen
De volgende dag rond een uur of half 10 gaan we weer naar Bladok Losmen om te vragen of er een plekje is voor ons. Gelukkig blijkt iemand zijn reservering afgezegd te hebben en er is dus een mooie kamer voor ons beschikbaar. De kamer is bijna twee keer zo groot als die in Gloria Amanda en toch goedkoper.

We regelen vandaag ook een tourtje richting de Borobodur en de Prambanan. We hebben besloten hier maandag naar toe te gaan. We vliegen namelijk maandagavond naar Bali en op deze manier hebben we een mooie invulling van een dag wachten.

De rest van de dag slenteren we rond over de Jl Malioboro en bezoeken we een groot (en koel) winkelcentrum, waar we heerlijk geluncht hebben bij Pizza hut. Pizza Hut heeft hier in Indonesië overigens meer weg van een restaurant en ze hebben heerlijke dingen! We genieten van een lekkere westerse lunch, omdat we even geen Nasi Goreng meer kunnen zien. Na de lunch bekijken we de talloze winkeltjes en kraampjes aan de Jl Malioboro. Ze verkopen hier veel batik-achtige spullen. Shirtjes, broeken, rokken, sleutelhangers, portomonnees.. het is hier allemaal te vinden in de bekende batikstijl.

‘Tentoonstelling’
We worden door een vriendelijk Indonesiër aangesproken. Hij vraagt waar we vandaan komen (Belanda!) en uiteraard kent hij iemand daar. Hij verteld ons over een mooie ‘voorstelling’ over batik. Toevallig is het vandaag de laatste dag (tuurlijk..) en we hebben dus heel veel geluk (uiteraard…). Hij wijst ons de weg en wij knikken dat we het begrijpen en denken in ons zelf, we gaan toch niet. Helaas heeft de man een geniaal idee, hij brengt ons wel even. Met lichte twijfel lopen we achter hem aan terwijl de man honderduit blijft kletsen.

Aangekomen bij de ‘tentoonstelling’ wordt ons van alles verteld over de batik stijl en hoe het gemaakt wordt. Om te batikken wordt de stof eerst gedeeltelijk met een waterafstotende was behandeld. In een verfbad krijgen de onbedekte delen een kleur, de behandelde gedeelten blijven na het verven wit. De was wordt vervolgens weer verwijderd. Dit gaat zo keer op keer door, op deze manier kunnen ze een mooi patroon aanbrengen op de stof. Een tijdrovende klus. We vinden het beiden interessant om te zien en we zien ook mooie dingen hangen. Uiteraard willen ze ook graag dat we iets kopen, iets wat wij zeker niet van plan zijn. Vriendelijk bedanken we en vertrekken we.

Dit is soms het nadeel in Indonesië. Er is altijd wel iemand te vinden die heel vriendelijk is en je wil helpen of ergens naar toe wil brengen. Het doel is altijd om ons iets te laten kopen. Zonder uitzondering zijn en blijven ze altijd heel vriendelijk, maar het nadeel is dat je iedereen die je aanspreekt wantrouwt. Dat is jammer, want daardoor lopen we vast ook de oprecht vriendelijke Indonesiër mis. We merken ook dat andere reizigers die we gesproken hebben hier tegenaan lopen.

21 MAART 2010
Na eindelijk weer een nacht goed geslapen te hebben besluiten we vandaag naar het Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat (Het paleis van de Sultan) te gaan. Kraton is de Javaanse benaming voor een paleis. Het gebied van het Kraton beslaat zo’n 14.000 vierkante meter.
De medewerkers van het Kraton dragen traditionele kleding; een Batik Sarong, jasje, kris en een batik hoofddoek.

Demonstratie
We stuiten tijdens onze wandeling naar het Kraton op een grote demonstratie. Een grote menigte heeft zich verzameld op een kruispunt. Ze zwaaien met vlaggen en er klinkt vrolijke muziek terwijl de mensen hard de naam Allah schreeuwen. Op borden die ze vasthouden zien we de dat de demonstratie iets te maken moet hebben met de gebeurtenissen in Israël/Palestina.

Onderweg naar het Kraton worden we weer aangesproken door een groepje jonge Indonsiërs. Ze moeten hun engels oefen en vragen ons beleefd of ze wat vragen mogen stellen. Wij geven rustig antwoord en gaan met ze op de foto.

Aangekomen bij het Kraton zoeken we de juiste ingang op. Het vervelende is dat er twee ingangen zijn. Behulpzame Indonesiërs zullen je vriendelijk naar de juiste ingang begeleiden, maar feitelijk is dat niet de juiste ingang. In ieder geval niet een ingang die interessant is (het entreebedrag is ook lager: 5.000 rupia). We gaan rechts om het terrein in en vinden de juiste ingang bij een grote klok. We betalen hier de entree van 12.500 rupia en 1.000 rupia om onze camera te mogen gebruiken en betreden het terrein.

We stuiten gelijk op een klassieke Javaanse dansvoorstelling. In tegenstelling tot de Balinese dans is deze dans veel rustiger.

Op het terrein van Kraton zijn een hoop spullen tentoongesteld. Jammergenoeg zijn deze niet duidelijk gedocumenteerd. Engelse vertalingen zijn er ook niet.

We vervolgen onze wandeltocht door de hitte naar Pasar Ngasem (Bird Maket). Het is duidelijk wat hier verkocht wordt. Buiten de markt vinden we al veel vogeltjes en kooien. Wanneer we de markt oplopen worden we gelijk aangesproken door een vriendelijk Indonesische man (daar heb je hem weer!), hij wil ons wel rondleiden door Taman Sari (Het waterkasteel). Wij geven aan liever met z’n tweeën te lopen, maar hij blijft toch bij ons lopen. Tom geeft nogmaals aan dat we liever met z’n tweeën willen lopen, maar de man roept alleen maar dat het gratis is. Hij blijft bij ons in de buurt en wanneer we alles bekeken heb komt de aap uit de mouw, of we mee willen naar een winkeltje.

22 MAART 2010
Rond een uur of 5 worden we opgehaald om richting de Borobodur te gaan. Samen met een Nederlandse meid (Hannah) en een Finse jongen (Jonas) stappen we in een busje en gaan we op pad.

Borobudur
De Borobudur is een boeddhistisch heiligdom op 40 km ten noordwesten van Yogyakarta en is opgebouwd als een grote stoepa. De basis van deze stoepa is 123 bij 123 meter groot. De stoepa heeft negen etages; de onderste zes zijn vierkant, de bovenste drie rond. De Borobodur staat vermeld op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Wanneer we aankomen bij de Borobodur worden we naar de toeristen-entree geleid. De locale bewoners gaan via een andere, vast goedkopere, ingang. De entree bedraag 15$. We lopen een paar uur rond op de Borobudur. Dat we onder de indruk zijn is een feit. Wat een fantastisch bouwwerk is de Borobudur.

Prambanan
Na een ontbijtje rijden we naar de Prambanan. Ook de Prambanan staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Prambanan is het grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië. Het ligt ongeveer 18 kilometer ten oosten van Yogyakarta, aan de weg naar Solo. De tempels zijn naar schatting 850 na Christus gebouwd door een Shivaïtische koning uit de tweede Mataram-dynastie. Korte tijd nadat het complex was voltooid, werd het verlaten en begon het te vervallen.

Helaas is de Prambanan bij de aardbeving in 2006 ernstig beschadigd geraakt. Momenteel zijn ze nog steeds bezig met herstelwerkzaamheden. Ondanks dit kunnen wij overal goed rondlopen en kijken. Ook deze tempel is indrukwekkend. Hannah vindt deze tempel zelfs mooier dan de Borobudur. Wij zijn er niet goed over uit en willen beiden tempels eigenlijk niet vergelijken, ze zijn totaal anders! Feit is dat ze beiden ronduit indrukwekkend zijn!

Ik reis Indonesië | 5 Berichten

Tweet Article